شب‌های روشن

بِیَدِکَ لا بِیَدِ غَیْرِکَ زِیَادَتِی وَ نَقْصِی وَ نَفْعِی وَ ضَرِّی.

شب‌های روشن

بِیَدِکَ لا بِیَدِ غَیْرِکَ زِیَادَتِی وَ نَقْصِی وَ نَفْعِی وَ ضَرِّی.

چه جورها که کشیدند بلبلان از دی

چهارشنبه, ۳۰ تیر ۱۳۹۵، ۱۰:۳۳ ب.ظ

میم عزیزم، تنهایی بخشی جدایی‌ناپذیر از انسان بودن انسان است؛ همراه وفادارِ هنوز و همیشه است. شاید در بعضی دوره‌ها کمرنگ شود، اما باز هست؛ باز سر که برمی گردانی، حضورش ملموس و مداوم هست. تنهاییِ آدم ناپدید نمی‌شود؛ اصیل‌تر می‌شود، ریشه‌دارتر می‌شود. تنهایی عجیب روح تو را وسیع می‌کند و به قدر وسعت روح تو عمیق می‌شود. هر اندازه قوّت روحی تو بیشتر باشد تنهایی‌ات سنگین‌تر و عظیم‌تر است. مگر نه اینکه علی(ع)، آن‌چنان مردی بزرگ و تکرارناشدنی، تنهایی‌اش آن همه تلخ و جان‌سوز و بی کران بود. مگر نه اینکه از سر همین تنهایی گفته بود:


اَللَّهُمَّ إِنِّی قَدْ مَلِلْتُهُمْ وَ مَلُّونی وَ سَئِمْتُهُمْ وَسَئِمُونی فَأَبْدِلِنی بِهِمْ خَیْراً مِنْهُمْ، وَ أَبْدِلْهُمْ بِی شَرَّاً مِنِّى 
خدایا اینان از من خسته‌اند و من از آنان خسته. اینان از من به ستوه آمده‌اند و من از آنان دل‌شکسته. پس به جای آنان هم‌نشینان نیکویی مونس من دار و به جای من، شرّی بر ایشان برگمار.
(نهج البلاغه، خطبۀ 25)


اما این تنهایی ارزش به جان خریدن دارد، اگر که صبور باشیم و شکرگزار. چرا که او که عزیزترین یار است، خود را پاداش سختی‌های ایمان‌آورندگانش قرار داده است. 
باور داشته باش از این تنهایی درخت پرثمری به بار می‌نشیند که جز با صبر و شکر و امید آبیاری نمی‌شود. شاکر این لحظات باش که آن کس که غم را به تو بخشیده خواسته تا به این بهانه بیشتر نگاهت کند و بیشتر تو را همراه خود سازد.

  • ۹۵/۰۴/۳۰
  • سوما ..

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">